Get Adobe Flash player

Odwiedza nas 84 gości oraz 0 użytkowników.

Jak pomóc uczniowi dyslektycznemu?

Należy pamiętać, że jeżeli wcześnie zdiagnozujemy dysleksję u dziecka, wówczas możemy mu pomóc poprzez właściwe stymulowanie jego rozwoju psychoruchowego. Istotną kwestią pomyślnego rozwoju dziecka dyslektycznego jest otoczenie go atmosferą życzliwości i akceptacji, ponieważ jako uczeń jest często narażone na brak zrozumienia i wsparcia w środowisku szkolnym. Ponadto stała współpraca rodziców, szkoły, poradni umożliwia prawidłowy rozwój ucznia, niweluje jego dysfunkcje i braki.

Poniżej przytaczam kilka wskazówek dla rodziców dzieci z problemami dyslektycznymi.

Rodzic powinien:

  • zwrócić uwagę na niepokojące symptomy w wieku wczesnoszkolnym, które mogą świadczyć o ryzyku wystąpienia dysleksji;
  • skontaktować się z Poradnią Pedagogiczno-Psychologiczną w celu zdiagnozowania ewentualnej dysleksji rozwojowej;
  • podjąć wczesną terapię służącą zniwelowaniu dysfunkcji i braków dziecka w procesie przyswajania wiedzy. W szkole terapię taką mogą prowadzić: pedagog, psycholog, logopeda. Dziecko może również skorzystać z indywidualnej terapii w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej;
  • codziennie ćwiczyć z dzieckiem w domu (15-30 minut każdego dnia), ponieważ systematyczna praca rodziców z dzieckiem dyslektycznym skutkuje sukcesami dziecka w szkole i jego wyższą samooceną;
  • zapewnić prowadzenie zajęć ruchowych na pozór nie mających nic wspólnego z czynnością czytania czy pisania, lecz w istocie bardzo ważnych, gdyż poprawiają koordynację wzrokowo-ruchową i usprawniają połączenia mózgowe, które u dyslektyków pracują inaczej;
  • umiejętnie mobilizować dziecko do pracy, rozumieć, chwalić i nagradzać nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek, pocieszać i wspierać w razie niepowodzeń (sukces niejednokrotnie przychodzi po wielu porażkach);
  • korzystać z odpowiedniej literatury fachowej oraz systematycznie konsultować się z nauczycielem pedagogiem, psychologiem;
  • sprawdzać napisaną pracę domową i w żadnym wypadku nie wyręczać dziecka w odrabianiu zadanych ćwiczeń;
  • uświadomić sobie, że zaniedbanie lub zaniechanie terapii prowadzą do pogłębienia się dysfunkcji dziecka, co skutkuje niepowodzeniami w szkole i w życiu dorosłym.

Rodzice dzieci dyslektycznych stają przed niełatwym zadaniem pomocy swoim dzieciom w taki sposób, by czuły się pewne siebie i akceptowane zarówno w szkole, jak i w domu. W wyniku niepowodzeń w szkole dyslektyk może mieć poczucie mniejszej wartości i dlatego rodzic powinien nieustannie uświadamiać swoje dziecko, że dysleksja nie oznacza klęski życiowej, a postępy będą możliwe tylko wtedy, gdy dziecko włoży dużo wysiłku w ćwiczenia, które muszą być długotrwałe i systematyczne. Nie jest żadnym wstydem być dyslektykiem, ujmą byłoby zaniechanie pracy nad tym problemem. Pamiętajmy, że dziecko dyslektyczne, któremu nie udzielimy pomocy przestanie wierzyć w siebie, może wynieść uraz do szkoły i książek i niestety potem może mieć problemy w dorosłym życiu.

Dzieci dyslektyczne zalicza się do grupy uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, czyli takich, którzy wymagają w procesie uczenia się dostosowania warunków, metod, form pracy, sposobów oceniania do ich indywidualnych możliwości i potrzeb.

Według prawa oświatowego uczniowie z dysleksją rozwojową stwierdzoną badaniem w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej przeprowadzonym najwcześniej po ukończeniu klasy III szkoły podstawowej mogą skorzystać z dostosowań warunków organizacyjnych, technicznych do potrzeb uczniów podczas sprawdzianu szóstoklasisty.

Uczeń dyslektyczny oraz jego rodzice lub prawni opiekunowie powinni sami zdecydować, czy chcą skorzystać z proponowanych udogodnień, a decyzję, w formie pisemnej, przekazać dyrekcji szkoły do 30 października roku szkolnego, w którym przeprowadza się sprawdzian.

Opracowano na podstawie aktualnych rozporządzeń MEN oraz publikacji Marty Bogdanowicz „Uczeń z dysleksją w szkole”.

Anna Kolarz – pedagog szkolny

Przejdź do góry
DMC Firewall is a Joomla Security extension!